Leven in zelfmedelijden ? Diabetes type 2 en neuropathie

Deze week ben ik zielig of valt dat wel mee ?

SadDeze week stond in het teken van een aantal controlebezoeken. Deze week had ik ook ineens last van mijn schouder. Verdikke, gaat het nu zo snel met die neuropathie ? Ik kan mijn linkerarm niet meer goed optillen en als het te ver gaat dan schiet er een enorme steek in. Ik kan mijn t-shirts niet normaal meer uit- en aantrekken. Wordt een soort van slangenmens act. Houdini en de dwangbuis.

Bij de controle bij de revalidatiearts kwamen we als snel tot de conclusie dat de twee maanden revalidatie niet veel hebben gebracht. Wel handig trucs van ergotherapie, maar de fysiotherapie werkte averechts en had ik meer last van dan profijt. De revalidatie wordt gestopt. Terug naar de neuroloog is het advies en wat mijn schouder betreft, de klachten zijn ontzettend pijnlijk en geeft functiebeperking. De klachten waar ik altijd bang voor ben. De pijn die uitbreidt, je arm die minder kan, die blijvende onzekerheid. Want wat kan je met 1 arm als je benen ook al niet meewerken. Pijn hier, pijn daar, ik word er moedeloos van. Liggen, zitten, uitrusten, na een kwartiertje met de hond lopen. En dan nu de schouder weer.

Moedeloos wordt je er soms en de neiging is om als patient de slachtofferrol in te nemen. Stomme rotziekte, door jou heb ik pijn! Ik kan niet meer wat ik vroeger wel kon. En dan zit ik thuis alleen maar naar buiten te kijken. Soms heb ik dat soort momenten. Oorzaak van de neuropathie is gesteld op mijn Diabetes type 2. Dus wel heel erg mijn eigen schuld. Of misschien niet, maar ja, ik heb het nu wel. Hoe meer suiker ik in mijn lijf krijg, hoe beter het de neuropathie voedt. Ook als ik minimaal suiker eet. Elke ‘korreltje’ is in het voordeel van neuropathie (ook als je insuline spuit). Die zorgt voor het afsterven van de zenuwen en kan het proces door laten gaan of versnellen. Dat is mijn missie tegenwoordig, omgaan met de oorzaak en de symptomen zullen dan niet snel groter worden. Althans, dat is mijn mindset (heel belangrijk en overgenomen uit Aikido). Ik kan alleen mijzelf dan op mijn flikker geven als het snel achteruit gaat. 

Alle kleine signalen van mijn lichaam wil ik automatisch vertalen in Dunne Vezelneuropathie. Maar, klopt dat wel ? De schouder triggert meteen de dunne vezelneuropathie. Bij de revalidatiearts blijkt dat dit niet tot de dunne of dikke vezelneuropathie kan worden verklaard, want het is veels te lokaal. Slijmbeursontsteking. Hoppa, daar gaat mijn neuropathie onderbouwing in mijn hoofd. Gelukkig maar! Sommige signalen maken mij soms een hypochonder. Alhoewel ik vaak aan de tegenovergestelde kant sta.

Ik denk daarbij ook, oja, toch weer een hoop bas gespeeld en dan gebruik je die ingedraaide schouder natuurlijk ook en dan heb je eigenlijk wel de verklaring. Stom! Maar daar leer ik weer van.

Leven in zelfmedelijden ? Diabetes type 2 en neuropathieWaar komt dan het positivisme aan de buitenkant dan vandaan? Dat is ook een continu “gevecht”. Telkens bijstellen waar je vandaan komt en wat je huidige situatie is. Ik waardeer steeds meer, dan dat ik dingen afkeur. In plaats van, wat heb ik toch veel pijn in mijn benen naar, wat is het toch fijn dat ik ondanks de pijn in de benen, toch kan opstaan en een rondje kan lopen en dat de hond zich lekker kan uitleven. Wat is het toch fijn dat je nog op een podium kan zijn (en dan de gevolgen even op de koop neemt).

Wat is het fijn dat ik mensen ontmoet en kan delen waar we in geïnteresseerd zijn. Ik krijg nu een glimlach bij iedereen, dat was vroeger wel anders. Die mindset geeft zoveel meer energie, dan dat het energie kost wanneer ik thuis naar buiten kijk. 

Leven in zelfmedelijden ? Diabetes type 2 en neuropathieZelfs nu tijdens het (pijnlijke) typen van mijn toestand voel ik mij vrolijk, omdat ik zometeen dat rondje ga lopen. Ik weet dat het douchen moeizaam gaat, dat het aankleden moeizaam gaat, dat de hond niet meteen zijn tuigje in gaat, maar de plezier van de hond, de buitenlucht, het ontmoeten van mijn collega-uitlaters maakt alles goed. De waarde hiervan is bij mij enorm gegroeid.

De gesprekken met mijn medestudenten van stresscounseling geven mij dezelfde energie, omdat ik meer van mijzelf leer en tegenkom. Elke keer is een nieuwe ontmoeting met mijzelf. Ik leer elke dag over mijzelf. Ik sta daar ook voor open, want je weet niet alles van jezelf. Mijn les van Mental Coaching was: “Ik erken mijzelf!”

Ik kan ook niet alles weten en neem alle opmerkingen en kritiek tot mij en oordeel daar niet meteen over. Als ik dan verder denk, tja, ze hebben gelijk. Ik verken mijn blinde vlek. Door die openstelling kan ik ook veel positiever in deze situatie staan. Geeft veel meer energie en daardoor kan ik veel meer betekenen. Voor mijzelf en voor jullie. Alle reacties, gesprekken en ontmoetingen op mijn blog zijn hier ook een bijdragen aan, want ik laat het toe. En ik ga niet thuis zitten in de slachtofferrol zitten en mijzelf zo zielig vinden. Soms doe ik dat we, hoor, dan wordt de dynamiek groter naar hoe het wel kan zijn. Hulde voor jullie allemaal die met mij in contact gaan. HULDE!!!

“Wie zijn bestemming kent, vindt de weg.” Lao Tze

De Android App kan worden gedownload in Google Play: Die Eet Beter Blog Virgil Smit App Android

De Nieuwe iPhone App kan worden gedownload in de App Store of via iTunes: Die Eet Beter Blog Virgil Smit App iPhone de zoekwoorden: Die Eet Beter – Virgil Smit. 

%d bloggers liken dit: