Hoe het gaat?

Wat is het stil geweest. Anderhalf jaar ongeveer. Vorige jaar stresscounseling afgemaakt en toen was mijn vitaliteitscoach diploma een feit. Daarna was het een zware periode enerzijds, want lichamelijk ging het helemaal niet goed en bergafwaarts. We konden nog net op vakantie en daarna was er verder weinig beweging en energie erin te krijgen. Met het opstarten van de praktijk daarnaast ging ik verder achteruit. Niet eens de energie om verder met de blog te gaan.

Af en toen een muziek uitstapje en vooral veel rusten. En de rolstoel kwam weer dichterbij. Best veel frustratie en weinig veerkracht en in die spiraal ging het ook slechter met goede voeding. Een kleine opvering kwam toen er tussendoor plannen waren om naar de Namm (muziekbeurs) in Los Angeles te gaan. Deze uitnodiging was een uitdaging. Lang vliegen, veel lopen en gezond eten. Veel overwogen, misschien wel een van de weinige mogelijkheden om nog een keer te gaan. De rolstoel thuisgelaten en de wandelstok wel meegenomen. De laatste keer vliegen naar Amerika was niet zo goed bevallen en had ik erg veel last van het lange zitten. Het is moeilijk om te lopen in het vliegtuig, omdat je evenwicht moet behouden natuurlijk en dat gaat moeilijk met mijn voeten. Het vliegen viel mee, misschien ook omdat het gevoel in mijn benen het laatste jaar was afgenomen, het lopen was weer even moeilijk. Na wat rustdagen zijn we op de beurs aangekomen en alles rustig bekeken en flink kunnen luisteren. De eerste dag gaf een ontzettend energieboost. Ja, dit was toch waar mijn hart lag, muziek en techniek. Ik kon eindeloos rond blijven lopen met mijn wandelstok en kwam veel van mijn idolen tegen. Elke avond was ik wel lichamelijk geveld, maar de energie bleef. En ik voelde mijn veerkracht weer toenemen. Na de beurs nog een heerlijke roadtrip gemaakt en eenmaal weer thuisgekomen, kon ik weer plannen maken, vooruitkijken en geniete. De trip had mij wel extra kilo’s gegeven, dus ik moest mij weer gaan houden aan de striktheid van voeding, maar dat duurde even.

Werk

In de tussentijd kwam een voor mij unieke mogelijkheid voorbij, weer werken in de audio. Het ging sneller dan ik dacht en voordat ik echt een beslissing had genomen, zat ik ineens 40 uur achter een buro. Dat was maar voor korte tijd, tijdens de opleiding. Gewone werkdagen en als ik dan thuiskwam meteen liggen tot de volgende dag. En de weekenden werden eigenlijk ook zo doorgebracht. Een fantastische mogelijkheid die ik kon benutten door Esther, zonder haar was ik nog aan bed gebonden.

Gestart met 24 uur en toen nog steeds revalidatiedagen tussendoor. Langzaam opbouwen en na een tijd naar 32 uur in een gekke bui. Soms krab ik mij nog achter de oren, want de betrokkenheid wordt daardoor groter en dan komt er vanzelf stress en frustratie bij. Tot nu toe is het nog tussendoor revalideren, veel liggen. Helaas was er geen mogelijkheid tot zomervakantie en dat hakte er wel in. Kon mijn rust in inhalen. De komende tijd wordt het ook moeilijk. Had graag in het najaar wat rust willen inhalen. De komende periode wordt het ook weer drukker met optredens, dus de agenda zit vol en wordt opgevuld met verplichte rustmomenten. Dus dat wordt goed plannen.

Het bassen heb ik bijna opgegeven. Het drummen heb ik weer opgepakt. De bewegingen zitten meer in de grotere spiergroepen en het contactoppervlak in vergelijking met snaren is minder hinderlijk. Het op- en afbouwen is daartegen wel moeilijker, maar gelukkig krijg vaak hulp. En ik laat dat steeds meer toe.

Wat de pijnen en ongemakkelijkheden betreft, dat zet langzaam door. Geen gevoel meer in voeten en deels benen. Hetzelfde voor de handen en armen. En dat resulteert in een constant brandende pijn. Koelen helpt, dus ik slaap elke nacht met een ventilator die onder mijn dekbedje op mijn voeten blaast. Spiercoördinatie neemt nog steeds wat af. Met focussen gaat dat best redelijk, maar bij vermoeidheid gaat dat niet zo goed. Onbalans vooral en tijdens het drummen vallen de stokken gewoon uit je handen, ook bij rust. Ogen gaan ook langzaam achteruit. Die verrekte pijn is helaas niet weg te denken en breidt zich uit, gelukkig zijn de felle steken minder geworden.

 

Door een andere mindset is er weer meer energie en veerkracht gekomen en ben ik weer onder de mensen. Weer strikter op voeding en verlies van een aantal kilo’s. De pijn en handicaps zijn hetzelfde of worden zelfs groter en toch is het anders.

Zonder hulp was het niet gelukt. Esther altijd liefdevol aan het ondersteunen, net als Linde en Django. Conny en Dolf hebben mede voor de verandering in het afgelopen jaar gezorgd. En iedereen natuurlijk die ik regelmatig zie, spreek en app.

Dus waar heb ik aan gewerkt de afgelopen tijd:

Voeding, beweging, Rust en Herstel, positief denken, sociale contacten en vooral positief denken.

De komende tijd zal ik hier meer tijd aan besteden op de blog. De vitaliteitspiramide en misschien wel wat (slow)juice recepten.

 

Dank weer voor het uitlezen.

 

X

 

%d bloggers liken dit: